Niszczyciel czołgów M18 na polu walki

Witam w kolejnym artykule o amerykańskim niszczycielu czołgów M18 Hellcat. Poprzednio pisałem o historii powstania i konstrukcji tej maszyny. Dziś dowiesz się więcej o jego walkach na froncie. Zapraszam do lektury…

M18 we Francji - wrzesień 1944 rok
Załogi amerykańskich niszczycieli czołgów M18 starały się wykorzystywać swoją manewrowość do ataków z flanki niemieckich wozów bojowych, gdzie te były dużo słabiej opancerzone. Szczególnie to było widoczne podczas walk ze słynnymi Panterami i Tygrysami, które z przodu były niezwykle odporne. zdj. armyhistory.org

 

M18 – organizacja jednostek

Batalion niszczycieli czołgów w armii amerykańskiej liczył:

  • 36 wozów bojowych M18
  • i 800 żołnierzy.

Składał się z:

  • 1. kompanii – 3 plutony po 4 niszczyciele czołgów
  • 2. kompanii – 3 plutony po 4 niszczyciele czołgów
  • 3. kompanii – 3 plutony po 4 niszczyciele czołgów
  • kompania rozpoznawcza.

M18 zastępowały w jednostkach niszczycieli czołgów M10 Wolverine. 22 bataliony niszczycieli czołgów używały tych maszyn w czasie II wojny światowej.

 

M18 – taktyka użycia

Niszczyciele czołgów miały, według wstępnych założeń, być używane w zmasowanych ilościach, dowodzonych w specjalnych kwaterach głównych. Jednak w związku z ofensywnym charakterem działań Aliantów oraz brakiem dużych formacji niemieckiej broni pancernej, nigdy do tego nie doszło. Niszczyciele czołgów często wspierały amerykańską piechotę w walkach, znacznie częściej walcząc jako działa szturmowe i artyleria samobieżna. Jednak dużo gorzej radziły sobie w tym temacie niż lepiej opancerzone czołgi M4 Sherman.

Załogi amerykańskich niszczycieli czołgów M18 starały się wykorzystywać swoją manewrowość do ataków z flanki niemieckich wozów bojowych, gdzie te były dużo słabiej opancerzone. Szczególnie to było widoczne podczas walk ze słynnymi Panterami i Tygrysami, które z przodu były niezwykle odporne. Ale z boku i tyłu amerykańskie M18 mogły je z łatwością zniszczyć nawet z dużych odległości.

 

M18 – debiut na polu walki

Niszczyciele czołgów M18 Hellcat swój debiut na polu walki miały w połowie stycznia 1944 roku, podczas bitwy o Anzio, gdzie walczyło pięć prototypów T70. Trzy z nich walczyły w ramach 894. Batalionu Niszczycieli Czołgów, uczestnicząc w przełomowych momentach tej bitwy. Później Hellcaty były dołączane do każdej amerykańskiej dywizji piechoty w ramach wsparcia ogniowego.

Odkryto w czasie walk we Włoszech kilka zalet ale też i kilka mankamentów tej maszyny. Niewątpliwą zaletą M18 była prędkość maksymalna 80 km/h, dzięki której mógł bardzo łatwo zmieniać pozycje ogniową. Był jednak bardzo słabo opancerzony – na kadłubie jedynie 13 mm, i jednak zbyt słabo uzbrojony bo armata kal. 76,2 mm nie radziła sobie tak dobrze z przednim pancerzem nowych niemieckich czołgów typu Pzkpfw V Panther czy Pzkpfw VI Tiger. Do tego dochodziły problemy z przeładowaniem armaty, gdyż było w środku wieży dosyć ciasno.

Te wady spowodowały, że dowódcy amerykańscy dość ostrożnie podchodzili do zmiany uzbrojenia z M10 na M18. Przejdźmy teraz do walk we Francji w 1944 roku

 

M18 – dalsze walki

Z 19 batalionów niszczycieli czołgów, przeznaczonych do udział w inwazji w Normandii jedynie 3 były uzbrojone właśnie w M18. Wylądowały one razem z 3. Armią generała George’a Pattona w lipcu 1944 roku. 19 września niedaleko Arracourt, w czasie niemieckiego kontruderzenia pod Mortain, te amerykańskie niszczyciele zdołały zniszczyć kilkanaście niemieckich czołgów, przy stracie zaledwie 3 własnych. Załoga sierżanta Hartmana zdołała zniszczyć w trakcie tej potyczki aż 6 wozów bojowych III Rzeszy, w większości budzących strach Panter.

Podczas walk w Ardenach kilka niszczycieli M18 walnie przyczyniło się do zwycięstwa amerykańskich żołnierzy. Zdołali oni powstrzymać atak niemieckich czołgów z 2. Dywizji Pancernej. Wykorzystali w tej potyczce swoją prędkość, aby szybko dostać się w rejon walk i uniemożliwić dalsze natarcie przeciwnikowi i zdobycie alianckich magazynów paliwa. W czasie tego ataku zaledwie kilka M18 zniszczyło aż 24 niemieckie czołgi, z czego kilka potężnych Tygrysów.

 

M18 – po II wojnie światowej

Po zakończeniu zmagań II wojny światowej, w Stanach Zjednoczonych rozwiązano bataliony niszczycieli czołgów. Omawiane tu przeze mnie maszyny Amerykanie sprzedawali wielu krajom. Na przykład Chinom, gdzie ich wieżyczki posłużyły do stworzenia czołgu lekkiego Type 64 na podwoziu wozu przeciwlotniczego M42 Duster.

Kolejnym użytkownikiem niszczycieli czołgów M18 była Jugosławia. Jeszcze w latach 90-tych XX wieku były one trzymane w rezerwie. Zostały użyte przez Serbów podczas wojen w Jugosławii w latach 1991-1999.

 

Źródła wiedzy:

  1. wiekdwudziesty.pl
  2. tanks-encyclopedia.com
  3. armyhistory.org
  4. military.wikia.org

 

Pozdrawiam serdecznie i do zobaczenia następnym razem.

Damian Jarzyna Czołgi Świata
Damian Jarzyna
autor bloga

 

Kliknij teraz w przycisk „Pobierz za darmo” aby otrzymać fragment mojego ebooka

 

PS. Jeżeli spodobał ci się ten artykuł, to proszę

  1. kliknij w przycisk „Lubię to” i
  2. udostępnij go znajomym na Facebooku lub
  3. udostępnij go na forum z tematyki militarnej, np. http://forum.militarium.net, http://www.serwis-militarny.net/forum, http://www.forum.militarni.pl, http://www.historycy.org
  4. skomentuj go poniżej
  5. wesprzyj mnie na patronite

Znacznie poprawi to pozycje mojego bloga w wyszukiwarce Google i da mi motywacje do dalszej pracy i prowadzenia tego bloga.